Οι φιλοσιωνιστές του Terminal 119 αμφισβητούν την ελληνικότητα της Θεσσαλονίκης !

Θέλουν μάλιστα όλα τα κτίρια του ΑΠΘ να περιέλθουν σε εβραϊκή κυριότητα !


του Φιλισταίου


Ο φιλοσιωνιστικός οχετός των Terminal 119 δεν έχει τέλος. Μετά την επί χρόνια απροκάλυπτη υποστήριξη τους στο δολοφονικό κράτος του Ισραήλ και την ηθική κάλυψη που παρέχουν στα σιωνιστικά εγκλήματα με το πρόσχημα της καταπολέμησης του αντισημιτισμού, μετά την επίσης συνεχή και επίμονη προσπάθεια εξωραϊσμού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, τώρα έρχονται να αμφισβητήσουν και την ελληνικότητα της Θεσσαλονίκης. Στα πλαίσια των εκδηλώσεων «Τριήμερο ενάντια στον αντισημιτισμό» , που πραγματοποιήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 2 , 4 και 6 Ιουνίου , έλαβε χώρα εισήγηση με τίτλο: «Ο αντισημιτισμός ως σημασία για τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους», η οποία και δημοσιεύθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα τους :



http://www.terminal119.gr/show.php?id=464



Στο εν λόγω λιβελλογράφημα εξυβρίζουν τους Έλληνες ως «μπάσταρδους», «μισαλλόδοξους», «αντισημίτες» και «πλιατσικολόγους», ενώ ιδιαίτερη μνεία κάνουν για τον δάσκαλο του Γένους και φονευθέντα από τους Εβραίους Αγ. Κοσμά τον Αιτωλό, τον οποίον και χαρακτηρίζουν «εθνικιστή αγκιτάτορα, μανιώδη αντισημίτη και γενικότερα ένα κάθαρμα».



Υποστηρίζουν επίσης ότι ουσιαστικά η Θεσσαλονίκη υπήρξε μία κατά βάση εβραϊκή πόλη, όπου συμβίωναν πολλές εθνότητες, και η οποία σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε ελληνική. Ο ελληνικός στρατός που εισήλθε (ή μάλλον εισέβαλε) το 1912 στην πόλη, δεν την απελευθέρωσε από τον οθωμανικό ζυγό, αλλά την «προσάρτησε» στο ελληνικό κράτος. Στη συνέχεια οι Έλληνες «εξελλήνισαν βιαίως» την πόλη (την «ελληνοποίησαν» κατά την Ρένα Μόλχο), αλλοιώνοντας έτσι τον εβραϊκό – πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της.



Με λίγα λόγια δηλαδή η Θεσσαλονίκη (ή «Σαλονίκη») δεν ανήκε και δεν ανήκει ιστορικά και εθνολογικά στους Έλληνες αλλά στους Εβραίους! Στη θέση αυτή συνηγορεί και το γεγονός της ύπαρξης πολύ υψηλού ποσοστού Εβραίων επί του συνόλου των κατοίκων της πόλης κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας (υποστηρίζεται από ορισμένους ότι ξεπερνούσαν κάποτε το 50% του πληθυσμού), της επονομαζόμενης από προδρόμους του σιωνισμού ως «Μητέρα του Ισραήλ» (Madre d’ Israel). Δεν μας λένε όμως όλη την αλήθεια..



Κατ’ αρχάς, γνωρίζουν την ετυμολογία της ονομασίας «Θεσσαλονίκη» ; Γνωρίζουν ότι πρόκειται για το όνομα της αδελφής του Μ. Αλεξάνδρου, που της εδόθη μετά τη νίκη των Μακεδόνων του Φιλίππου επί των Θεσσαλών (Θεσσαλών + νίκη) ; Γνωρίζουν ναι ή όχι ότι καθ’ όλη τη βυζαντινή περίοδο υπήρξε η συμβασιλεύουσα, η δεύτερη σημαντικότερη πόλη μετά την Κωνσταντινούπολη, με ισχυρή παράδοση πολιτικών και φιλοσοφικών κινημάτων όπως αυτού των Ζηλωτών ;



Γιατί τόση επιλεκτική εμμονή στην μετά του 1492 μ.Χ. περίοδο; Γιατί δεν μας λένε ποια ήταν ο εθνολογική σύσταση και ποιος ο πολιτισμικός χαρακτήρας της πόλης πριν από τον μεγάλο εβραϊκό εποικισμό του 15ου / 16ο αιώνα ;



Πως βρέθηκαν οι Σεφαραδίτες Εβραίοι έποικοι στη Θεσσαλονίκη ; Για ποιο λόγο ήταν ανεπιθύμητοι στην Ισπανία και σε διάφορες άλλες χώρες της δυτικής Ευρώπης ; Γιατί τους έδιωξαν ; Γιατί οι Οθωμανοί τους δέχτηκαν ευμενώς , παρέχοντάς τους προστασία και άσυλο ;



Τι απέγιναν οι αρχικά πλειοψηφούντες αυτόχθονες Έλληνες κάτοικοι της Θεσσαλονίκης ; Πως βρήκαν πεδίο ελεύθερο οι Εβραίοι έποικοι από τη Δύση και εγκαταστάθηκαν ανενόχλητοι σε πρώην ελληνικές συνοικίες ; Μήπως είχε γίνει προηγουμένως κάποιου είδους εθνοκάθαρση από τους Τούρκους , ώστε να αλλοιωθεί ο ελληνικός δημογραφικός χαρακτήρας της Θεσσαλονίκης ;



Και μια τελευταία ερώτηση , τι εννοούν όταν λένε εν κατακλείδι ότι :


«…θα έπρεπε, πιστεύουμε, να επιστραφούν όλα τα κτίρια, όλα τα λεηλατημένα και φυσικά το ΑΠΘ» ;



Θα πρέπει δηλαδή, αν καταλάβαμε καλά, να κλείσουν όλες οι πανεπιστημιακές σχολές του ΑΠΘ και τα κτίρια, στα οποία στεγάζονται, να περιέλθουν σε εβραϊκά χέρια ; Το γεγονός της ύπαρξης κάποτε εβραϊκού νεκροταφείου σε χώρο όπου σήμερα βρίσκεται το ΑΠΘ , δίνει το δικαίωμα σε ορισμένους να απαλλοτριώσουν τη δημόσια - λαϊκή περιουσία ;



Μια τυχόν διευκρίνιση από την πλευρά τους θα παρουσίαζε ιδιαίτερο ενδιαφέρον ...

πηγη Μαύρος Κρίνος http://mavroskrinos.blogspot.com/

εμείς απο τη πλευρά μας έχουμε να απευθύνουμε στους κύριους(ή κυρίες.......)του Terminal119 την εξής ερώτηση
Τη παναγία σας να σας τη γαμήσουμε τώρα ή να σας την αφήσουμε παρθένα για αργότερα?

Μπάσταρδοι σιωνιστές δε θα σας περάσει αυτή τη φορά......

Μας έχουνε πρήξει αυτές τις μέρες τα κανάλια,το internet,οι εφημερίδες κλπ με τη δήθεν λαική εξέγερση που γίνεται στο Ιράν καιτην ανάγκη για ελευθερία του ιρανικού λαού τους φόβους για επιβολή στρατιωτικού νόμου και άλλες λοιπές μαλακίες....η ουσία είναι πως προετοιμάζουν το έδαφος για άλλο ένα πόλεμο στο όνομα της ελευθερίας ενάντια στο κράτος του Ιράν που κρατάει ψηλά τη σημαία του εθνικοεπαναστατικού και αντισιωνιστικού αγώνα.....

Γιατί όμως θέλουν τόσο πολύ να χτυπήσουν το Ιράν;
*Το Ιράν είναι ένα κράτος του οποίου τα 2/3 πληθυσμού είναι κάτω των 30
*είναι ένα κράτος στο οποίο υπεράνω όλων βρίσκεται το έθνος και η θρησκεία
*ένα κράτος το οποίο όχι μόνο αντιστέκεται στα σχέδια των σιωνιστών αλλά έχει σηκώσει κεφάλι και δε διστάζει να δείχνει τα δόντια του όποτε το κρίνει αναγκαίο
*είναι η απόδειξη πως ο εθνοκοινωνισμός είναι η μόνη λύση

Επειδή δεν είναι σωστό να μασάει κανείς τα λόγια του ένα έχουμε να πούμε....
ΝΑΙ ΡΕ εμείς υποστηρίζουμε τους Ισλαμοφασίστες του Ιράν
και ΝΑΙ θέλουμε οι Φρουροί της Επανάστασης να τσακίσουνε όλα τα μαλακισμένα που κάνουν ότι κάνουν για να ικανοποιήσουν τα σχέδια των εβραίων.

Ares guide our spear...

«Ο παθιασμένος αγώνας μας πρέπει νάχει πλατειά αντικείμενα : ένας ολόκληρος πολιτισμός αγωνίζεται για την ύπαρξή του κι αυτός ο πολιτισμός θα βαστάξει εκατομμύρια χρόνια γιατί θ’ αγκαλιάσει και θα συνταιριάσει τον Ελληνισμό με τον Γερμανισμό».


Σπουδαία λόγια απο ένα πραγματικά σπουδαίο άνθρωπο,ένα άνθρωπο που όταν ο Λεόν Ντεγκρέλ τον ρώτησε ποιά είναι η πατρίδα μας απάντησε όχι όπως περίμεναν όλοι η Ευρώπη αλλά η Ελλάδα...
Αυτό τον άνθρωπο που έλεγε πως 'πρέπει να διατηρήσουμε το Ελληνικό ιδεώδες του πολιτισμού',που σαφέστατα δε θα είχε εμπλακεί σε πόλεμο με την Ελλάδα αν δεν ήταν απ τη μία ο αγγλόδουλος βασιλιάς και απ την άλλη οι ηλίθιοι μεγαλοιδεατιστές Ιταλοί του Μουσολίνι,που παρέδωσε ο ίδιος κλαδί ελιάς στον Σπύρο Λούη το 1936 στο Βερολίνο...αυτό τον άνθρωπο η φιλοεβραική χριστιανόδουλη ακροδεξιά και γενικά οι αυτοαποκαλούμενοι εθνικιστες σταυρώνουν με κάθε ευκαιρία....φαίνεται πως τα αφεντικά τους δεν ξέχασαν ότι επι 7ετίας απαγορέυθηκε σε αμερικανικά αεροπλάνα τα οποία έσπευδαν σε βοήθεια του εκλεκτού λαού νε περάσουν πάνω απ την Ελλάδα και προσπαθούν να τους καλοπιάσουν.
Εμείς όμως δε πιστεύουμε τις μαλακίες τους και τα φιλοεβραικά χριστιανικά κυρήγματα τους,παραμένουμε πιστοί στην αθάνατη ιδέα και αποθεώνουμε τον εκφραστή της.....το μοναδικό(ιδεολογικά τουλάχιστον)ΕΛΛΗΝΑ ηγέτη!

Ισοκράτης περί Δημοκρατίας

"Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται,διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας,διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα,την παρανομία ως ελευθερία,την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία"

ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΤΑ ΣΚΑΤΑ ΝΑ ΤΡΑΒΗΞΟΥΝ ΚΑΖΑΝΑΚΙ

Έλληνες δολοφόνοι....ενδιαφέρουσα άποψη αν μη τι άλλο.....
το Αιγαίο τους.....σαφέστατα......
θα μας τιμωρήσει ο εβραιογαμημένος θεος τους.....όσο πάει γίνεται και καλύτερο...
θα πιούνε και κρασάκι στη Θεσσαλονίκη...στο λαιμο να τους κάτσει....

Διάγνωση:ανίατη μαλάκινση εγκεφάλου
Προτεινόμενη θεραπεία:ΓΕΝΝΟΚΤΟΝΙΑ

bh_hellas@yahoo.gr
8/6/2009
ROTTWEILER




Σε μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη, σε ότι μας αφορά σαν skinheads εθνικιστές κτλ, αποδείχθηκε η θεατρική παράσταση Rottweiler, από την ομάδα ΝΑΜΑ, στο θέατρο Επί Κολωνώ, το Χειμώνα 2008 – 2009. Η αλήθεια είναι ότι ξεκινήσαμε να πάμε στην παράσταση, προκατειλημμένοι αρνητικά, βλέποντας τους χορηγούς, (και ιδιαίτερα, ανάμεσά τους, την εφημερίδα Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία), τις θετικές στο σύνολό τους κριτικές, στις μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες, αλλά κυρίως με τη σκέψη ότι το θέατρο σήμερα δεν σέβεται ούτε τις αρχαίες τραγωδίες, όχι το skinhead κίνημα! Η δεύτερη (δυσάρεστη) επιφύλαξη μας, δημιουργήθηκε στο ταμείο, είκοσι πέντε ευρώ για ένα μικρό θέατρο, με άγνωστους σε εμάς συντελεστές, μας φάνηκε για αρπαχτή. Ρωτήσαμε μάλιστα σχετικά, τους υπόλοιπους που περιμένανε για εισιτήριο, σχεδόν όλοι τους νέα παιδιά, που όμως ήδη είχαν είτε φοιτητικά, είτε της εργατικής εστίας, οπότε λέμε, τουλάχιστον υπάρχει το κατάλληλο κοινό. Το θέατρο ήταν γεμάτο θεατές, και διαβάσαμε μάλιστα, ότι ενώ η παράσταση θα σταματούσε στις 12 Απριλίου, θα συνεχιστεί μετά τις 24 Απριλίου. Τελικά, εκ των υστέρων, πιστεύουμε ότι ακριβώς οι συγκεκριμένοι χορηγοί, (εκτός από την Ελευθεροτυπία, οι κρατικοί kosmos 93.6, Εθνικό Κέντρο Θεάτρου Χορού), εδώ σαν τα απαραίτητα πιστοποιητικά πολιτικής ορθότητας, ώστε οι συντελεστές της παράστασης να έχουν την καλλιτεχνική ελευθερία, για να παρουσιάσουν μια επιτυχημένη παράσταση. Συγγραφέας του έργου είναι ο Guillermo Heras (άλλωστε διαδραματίζεται στη σημερινή Μαδρίτη), μεταφράστρια η Μ. Χατζηεμμανουήλ, όμως οι Έλληνες συντελεστές, προσέθεσαν σκηνές στο αρχικό κείμενο, χαρακτήρες, πλοκή, (με την άδεια του συγγραφέα). Σκηνοθέτης είναι η Ελένη Σκότη (στην οποία πηγαίνουν τα περισσότερα συγχαρητήρια μας), γιατί κατάφερε να δώσει μια τόσο ολοκληρωμένη παράσταση. Σχετικά με την υπόθεση, δύο δημοσιογράφοι από ένα μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό, πηγαίνουν για μια συνέντευξη σε απευθείας μετάδοση με δύο εθνικιστές skinhead, από ένα μικρό υπόγειο, που είναι το στέκι των skinheads, σε μια λαϊκή συνοικία της Μαδρίτης. Εξ’ αρχής, ο συγγραφέας, παρουσιάζει αρχετυπικά τους χαρακτήρες. Αφ’ ενός οι δύο skinheads, παιδικοί φίλοι, συμμαθητές και συναγωνιστές, ο Rottweiler και ο Ράφα. Αφ’ ετέρου οι δύο δημοσιογράφοι, ο παρουσιαστής Χάϊμε Ρεβερτερ και ο κάμεραμαν Χουάν. Κάτι που διαφοροποιεί το έργο, από άλλα με ανάλογο θέμα, (όπως π.χ. το κύμα, ο αδελφός μου είναι μοναχοπαίδι, This Is England), είναι ότι οι skinheads, σε όλο το έργο (και περισσότερο μάλιστα στο τέλος), παραμένουν οι θετικοί χαρακτήρες, ενώ οι δημοσιογράφοι που αντιπροσωπεύουν το σημερινό κατεστημένο, οι αηδιαστικά αρνητικοί. Ο παρουσιαστής (ένας τύπος κουστουμαρισμένου γιάπη), παρουσιάζει την φιλελεύθερη πλουτοκρατική καπιταλιστική δεξιά, ενώ ο κάμεραμαν (ένας τύπος άκουρος, άξουρος, βρωμερός) την άναρχο – κομμουνιστική διεθνιστική αριστερά (ένα παρόμοιο ζευγάρι, είδαμε στην ταινία Το Κύμα, και αντιστοιχεί στους δύο αντιπάλους που θα αντιμετωπίσουν οι εθνικιστές skinheads, έναν στη δεξιά και έναν στην αριστερά). Με την διαφορά όμως, ότι στον Rottweiler, όχι μόνο δεν παρουσιάζονται οι skinheads στο τέλος, σαν ανισόρροποι άνθρωποι που φέρνουν την καταστροφή, αλλά αυτή η άποψη καταρρίπτεται, μέχρι γελοιοποίησης, στην συνέντευξη του δασκάλου. Συνεχίζοντας με την πλοκή του έργου, αξίζει να αναφέρουμε την αρχή της συνέντευξης με την εισαγωγή του Χάϊμε: Κυρίες και κύριοι! Ο άνθρωπος που με τις προκλητικές δηλώσεις του κατάφερε να αναστατώσει την ισπανική κοινή γνώμη. Μαζί μας ο Αντόνιο Βερμούδες, ή αλλιώς Rottweiler. Στόχος της συνάντησης μας, κυρίες και κύριοι, με τον Rottweiler απόψε θα είναι να βγάλουμε τις μάσκες και να φωτίσουμε τις σκιές της προσωπικότητας των ανθρώπων αυτού αλλά και ότι ο ίδιος ως εκπρόσωπος μιας κοινωνικής ομάδας αντιπροσωπεύει και εκφράζει. Αντόνιο, κατά την άφιξη μας στο χώρο της συνέντευξης μας ζήτησες να μην συζητηθεί καθόλου το ζήτημα της ανάμιξης σου / ή όχι στον γνωστό εμπρησμό που στοίχισε τη ζωή σε 28 μετανάστες (σ.τ.μ., ένας αριθμός ιδιαίτερα συμβολισμός, σε μια Ισπανία που το Blood & Honour, διώκεται άγρια από τους νέους ιεροεξεταστές της ‘πολιτικής ορθότητας’, και είναι συχνές οι δολοφονίες skinheads από το εκεί σιωνιστικό παρακράτος), εκ των οποίων πέντε παιδιά. Και εμείς θα το σεβαστούμε αυτό. Δε θα κάνουμε απολύτως κανένα σχόλιο σε δηλώσεις πραγματικά εξοργιστικές για μερικούς, δηλώσεις όπως: «Ήμουν εκεί και πριν και κατά τη διάρκεια και μετά την πυρκαγιά και όπως είμαι κάθε μέρα για να προστατεύσω τη γειτονιά μου από πόρνες, εμπόρους ναρκωτικών, πρεζάκια, μετανάστες». Κατά την διάρκεια της συνέντευξης, ο Rottweiler, απαντά σε όλες τις ερωτήσεις, με συγκρατημένο και σοβαρό ύφος, και προσπαθώντας να ακριβολογεί (ενώ ο Ράφα εμφανίζεται πιο αυθόρμητος), σχετικά με το τι πιστεύουν οι skinheads για την πολιτική, την οικονομία, την κοινωνία και τον τρόπο ζωής, τη μουσική, και πραγματικά ο συγγραφέας παρουσιάζει αντικειμενικά τις θέσεις μας, σε ένα πυκνογραμμένο κείμενο, δεν θα διαφωνήσουμε σε κάτι, εκτός από τις πολλές αναφορές του Rottweiler, στην αποκάλυψη του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Οι skinheads σπάνια αναφέρονται στα Ευαγγέλια, και πιο πολύ στην Αποκάλυψη (αν και αυτή, παρουσιάζει παραστατικά αρκετές εικόνες, από την σημερινή πραγματικότητα), σε αντίθεση με άλλες μουσικές κουλτούρες (π.χ. Heavy Metal, Dark Wave, Gothic, Rock) που το κάνουν σε σημείο κατάχρησης, και αυτό για δύο λόγους, από σεβασμό στη θρησκεία και κυρίως, γιατί είναι άνθρωποι, που αποφεύγουν την μοιρολατρία, ερμηνεύοντας αυθαίρετα με προφητείες, για το οτιδήποτε, αλλά ακολουθούν το Συν Αθηνά και χείρα κίνει (ειδικά, την χείρα, αλλά και την αρβύλα κίνει!). Οι δημοσιογράφοι όμως, εμφανίζονται ιδιαίτερα προκλητικοί απέναντι στους skinheads. Ο κάμεραμαν Χουάν, είναι εξαρχής εναντίον της συνέντευξης αυτής, με το σκεπτικό να μην παρουσιάζουμε καθόλου τους skinheads, γιατί τους κάνουμε διαφήμιση, και προσπαθεί να σταματήσει την συνέντευξη, και λογοκρίνοντας τον παρουσιαστή, με απειλητικό ύφος του στυλ, πρόσεχε τι κάνεις, γιατί θα σε καρφώσω στους εργοδότες, και δείχνοντας ότι αυτός έχει το πάνω χέρι στο σιωνιστικό κατεστημένο. Ο παρουσιαστής όμως, τον βεβαιώνει, ότι ξέρει πολύ καλά τι κάνει, και προσπαθεί να διεκπεραιώσει την δουλειά του, που είναι να μετατρέψει την συνέντευξη σε σκληρό τηλεοπτικό reality, με ένα κύριο στόχο: να περάσει την άποψη, ότι όλοι το ίδιο είναι, και ότι ο ένας είναι χειρότερος από τον άλλο (δεν είναι τυχαίο, γιατί αυτό αποτελεί στρατηγικό στόχο της σημερινής δεξιάς, άλλωστε στην Ελλάδα, παρουσιάστρια και σκηνοθέτης στο χειρότερο reality, είναι η γυναίκα και ο πατέρας, δύο βουλευτών της άκρας δεξιάς). Έτσι, αναγκαστικά, καθήκον των skinheads, είναι να απαντήσουν, στην πράξη, ότι όχι μόνον δεν είμαστε το ίδιο με εσάς, αλλά ακριβώς το αντίθετο, γιατί αντιπροσωπεύουμε τα θετικά, ελπιδοφόρα, υγιή στοιχεία, μιας βαριά άρρωστης κοινωνίας. Για παράδειγμα, σε ένα από τα διαλείμματα (για διαφημίσεις) της συνέντευξης, ο παρουσιαστής (το επώνυμο του, Ρεβερτερ, παραπέμπει ίσως, στην αγγλική λέξη για την διαστροφή), πρώτα σνιφάρει κοκαΐνη (την άσπρη σκόνη), και έπειτα ειρωνεύεται τον Rottweiler, που την ίδια στιγμή πίνει ένα μπουκάλι γάλα, λέγοντας, ότι το λευκό χρώμα που έχει το γάλα, ταιριάζει με το σύνθημα White Power, και ότι θα πρέπει να γυρίσει μια διαφήμιση, με τον Skinhead να πίνει γάλα, και να λέει, είμαι λευκός σαν το γάλα, White Power(!). Η μουσική της παράστασης, είναι RAC / Oi!, αρχές 90’s, σαν παλιοί No Remorse, αλλά τα τραγούδια δεν ακούγονταν αρκετό χρόνο, για να καταλάβουμε τι ακριβώς είναι. Το σκηνικό, και τα κοστούμια (του Γιώργου Χατζηνικολάου) είναι τυπικά για skinheads. Μια πρωτοτυπία, αρκετά λειτουργική, της παράστασης, είναι μία οθόνη, μπροστά από την σκηνή, που προβάλλονται, στην αρχή και στην εναλλαγή των σκηνών, videos από εκδηλώσεις, κυρίως από πορείες, με white power skinheads. Στη συνέχεια όμως της παράστασης, προβάλλονται δύο συνεντεύξεις, που έχει ήδη ετοιμάσει ο παρουσιαστής, με κοντινά πρόσωπα στον Rottweiler. Πρώτα, εμφανίζεται η πρώην κοπέλα του Rottweiler, που τον κατηγορεί συνεχώς ότι είναι βίαιος και επικίνδυνος άνθρωπος, γιατί λέει, δεν αγαπούσε τα ζώα, και ειδικά τον σκύλο τους (!), μια επίσης τυπική περίπτωση, που έχουμε συναντήσει οι περισσότεροι skinheads (και skingirls), με λάθος ανθρώπους, που για να παραστήσουν κάποιο διάστημα τους αντισυμβατικούς, δημιουργούν μια φιλία, ή μια σχέση, αλλά όταν καταλαβαίνουν ότι οι skinheads εννοούν αυτά που λένε, σταματούν την σχέση μαζί τους, τους κατηγορούν όμως, συνήθως με ψέματα και αστείες δικαιολογίες, ότι αυτοί οι skinheads είναι που φταίνε! Η απάντηση του Rottweiler, επίσης σταθερά, ακόμα και προς τον Ράφα είναι, ότι λυπάμαι, δεν θυμάμαι τίποτα από αυτή την κοπέλα, δε μου λέει τίποτα. Ακολουθεί η συνέντευξη με τον δάσκαλο, στο σχολείο, των skinheads. Αν και όλοι οι ηθοποιοί είναι καλοί στους ρόλους τους (παρουσιαστής ο Γ. Ράμος, κάμεραμαν ο Γ. Τρίμμης {χμ…}, Δ. Καπετανάκος σαν Ράφα, και βέβαια, ο Δ. Λάλος σαν Rottweiler, αν και σε ένα ρόλο που έχουν παίξει ο R. Crow και ο Ed. Norton, δεν μπορείς να προσθέσεις πολλά), την παράσταση κλέβει (αν και από video) ο σπουδαίος Δημ. Καταλειφός, στο ρόλο του χέστη δασκάλου, ο οποίος με τα καλλίτερα λόγια, και με το πρόσωπο να φωτίζεται από νοσταλγία, λέει μακριούς μονόλογους για τον Rottweiler, τι καλό παιδί είναι, τι ευγενικό, πόσο έξυπνο κτλ, για να καταλήξει έντρομος με την φράση, όμως καταδικάζω, τον καταδικάζω απόλυτα, δεν θέλω να τον ξέρω! Απορημένος ο Rottweiler, ρωτάει τον Ράφα, καλά δεν πήρε ακόμα σύνταξη ο δάσκαλος; Και του απαντάει ο Ράφα, όχι, θέλει κάτι μήνες ακόμα. Οπότε καταλήγουν, έχει μια δικαιολογία ο δάσκαλος (όπως ξέρουμε, καθηγητές με δουλική συμπεριφορά, για δεκαετίες, στο άναρχο – κομμουνιστικό παρακράτος, όπως ο κ. Πανούσης και η κα. Τζάνη, ξυλοκοπήθηκαν άγρια, μέσα στις σχολές τους, με την ανοχή της ‘ελληνικής’ αστυνομίας). Έως αυτό το σημείο, παρόλη την προκλητική και προσβλητική συμπεριφορά τους, ο Rottweiler (και ο Ράφα), ανέχονται τους δημοσιογράφους, οι οποίοι όμως θα ξεπεράσουν τα όρια. Σε ερώτηση, στην αρχή της συνέντευξης σχετικά με την άποψη του Rottweiler για την άσκηση βίας, τους είχε απαντήσει ότι αν δεν χρειάζεται, την αποφεύγει, όμως αν έρθει ένας ξένος σπίτι σου, και όχι μόνο σου μιλάει άσχημα, αλλά προσβάλλει τη μάνα σου, τον πατέρα σου, την οικογένεια σου, έχεις σαν άνθρωπος το δικαίωμα να αντιδράσεις. Και ο παρουσιαστής κάνει ακριβώς αυτό. Πρώτα, ρωτάει τον Rottweiler, για τον πεθαμένο πατέρα του, και αυτός, του απαντάει, ότι είναι περήφανος για τον πατέρα του, που ήταν φασίστας και υποστηρικτής του Φράνκο, αλλά όχι και για τους συντρόφους του πατέρα του, γιατί η σημερινή δεξιά, ανταγωνίζεται σε αντεθνική ρητορεία και πράξεις, την διεθνιστική αριστερά. Εδώ, βρήκε την αφορμή, η σκηνοθέτης Ε. Σκότη, σε συνέντευξη της στο εβδομαδιαίο πολιτιστικό ένθετο Culture, να μας κατηγορήσει σαν Έλληνες Skinheads, ότι δεν ξέρουμε από πολιτική, και προχώρησε σε αστήρικτες γενικεύσεις, πράγμα απαράδεκτο, γιατί αφού ούτε γνωρίζει, ούτε ρώτησε, πως προχωράει σε αυθαίρετη κριτική; Στη συνέχεια του έργου, οι δημοσιογράφοι παρουσιάζουν την προσπάθεια τους να πάρουν συνέντευξη από την μητέρα του Rottweiler. Εκείνη όμως αρνείται να τους πει οτιδήποτε, γνωρίζοντας ότι και να πει, θα χρησιμοποιηθεί εναντίον του παιδιού της (ειδικά, αν θυμηθούμε τι έπαθε ο μικρός γιος της οικογένειας, στην ταινία American History X), γιατί σε ένα κόσμο από αμερικανό – σιωνιστική κατοχή, που όλα τα σκιάζει η φοβέρα , και τα πλακώνει η σκλαβιά, λογικό είναι μια μάνα να ανησυχεί για την ζωή των παιδιών της. Οι δημοσιογράφοι, όμως, συνεχίζουν να την πιέζουν και να της συμπεριφέρονται άσχημα. Τότε πια, ο Rottweiler, δεν μπορεί πια να συγκρατηθεί, και λέει στον παρουσιαστή, ποιος είσαι εσύ που ήρθες σπίτι μας, για να φερθείς έτσι στη μάνα μου, αυτός όμως συνεχίζει να προκαλεί. Τότε ο Rottweiler τον αρχίζει στις σφαλιάρες, και αφού παίρνει το χαρτί που κρατάει ο δημοσιογράφος με τις ερωτήσεις στη μάνα του, του το βάζει στο στόμα, και τον αναγκάζει να τις καταπιεί, στην κυριολεξία. Φοβισμένος τότε ο δημοσιογράφος, γονατιστός, παρακαλάει να μην τον χτυπήσει άλλο, οπότε ο Rottweiler εκτός από σφαλιάρες τον τραβάει και μερικές κλωτσιές, ενώ ο Ράφα αναλαμβάνει τον κάμεραμαν και τον ρίχνει και αυτού μερικές. Τότε πέφτει η οθόνη, και βλέπουμε πια εκεί τους skinheads να βαράνε τους δημοσιογράφους, ενώ περνούν οι τίτλοι τέλους. Επειδή η παράσταση (διάρκειας μιάμισης ώρας), είχε πολύ ενδιαφέρον δεν είχαμε προσέξει τις αντιδράσεις των άλλων θεατών. Από τη στιγμή όμως που αρχίζουν οι skinheads το ξύλο στους δημοσιογράφους, άρχισαν τα χειροκροτήματα και οι επιδοκιμασίες του κοινού. Και εδώ είναι η μεγάλη διαφορά του θεατρικού Rottweiler, με τις ταινίες με εθνικιστές, skinheads, που αναφέραμε παραπάνω, στις οποίες, οι θεατές ακόμα και αν έβλεπαν με συμπάθεια τους skinheads, τους έβλεπαν σαν κάτι μακρινό, ενώ στο Rottweiler, υπήρχε μια σπάνια ταύτιση των θεατών, με τους skinheads του έργου. Πιστεύουμε μάλιστα, και αν δεν είχε πέσει την συγκεκριμένη στιγμή η οθόνη – αυλαία, στο τέλος της παράστασης, οι θεατές ήταν έτοιμοι να ανέβουν και αυτοί στη σκηνή, για να ξυλοκοπήσουν τους ηθοποιούς που έπαιζαν τους δημοσιογράφους. Όταν η αυλαία ανοίγει, οι θεατές συνέχισαν να καταχειροκροτούν τους ηθοποιούς, αλλά βγαίνοντας από την αίθουσα, ακουγόταν ένα μόνο πράγμα. Όλοι οι θεατές, έλεγαν, ρε δεν μπορούσα κι εγώ να στριμώξω κάπου, αυτόν τον πούστη ή την άλλη τη βρώμα, (και πρόσθεταν τα ονόματα γνωστών μεγάλο – δημοσιογράφων και παρουσιαστών της ελληνικής τηλεόρασης), και να δεις τι ξύλο θα τους έριχνα, όλο το σύστημα βρωμάει, αλλά αυτοί οι μεγάλο – δημοσιογράφοι είναι οι χειρότεροι. Σε εμάς πάντως, ήρθε στο μυαλό, ο skinhead σε πρόσφατο αυτοκόλλητο του ελληνικού Blood & Honour, που λέει: Sometimes peaceful, always anti – capitalist! Κλείνοντας, να αναφέρουμε ότι κορυφαία, δραματουργικά, στιγμή, είναι όταν ο Αντόνιο, εξηγεί στον παρουσιαστή, αρκετά παραστατικά, γιατί οι υπόλοιποι Ισπανοί skinhead, του έδωσαν το όνομα Rottweiler (κάτι σχετικό με bulldog πάντως, όχι με Τσιουάουα, χαχα…).

Πηγή Blood&Honour Hellas
http://28hellas.blogspot.com/

Δολοφονήθηκε στο Κάνσας γιατρός που πραγματοποιούσε αμβλώσεις.

Γιατρός, ο οποίος πραγματοποιούσε αμβλώσεις σε γυναίκες με προχωρημένη εγκυμοσύνη, δολοφονήθηκε την Κυριακή την ώρα που έμπαινε σε εκκλησία στο Κάνσας των ΗΠΑ, μετέδωσαν τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.


Ένας άνδρας πυροβόλησε θανάσιμα τον 67χρονο Τζορτζ Τάιλερ, την ώρα που έμπαινε σε εκκλησία Λουθηριανών για να παρακολουθήσει τη λειτουργία της Κυριακής, σύμφωνα με την τοπική εφημερίδα Wichita Eagle.


Ο Τζ.Τάιλερ αποτελούσε «μαύρο πρόβατο» για τις οργανώσεις που τάσσονται κατά των αμβλώσεων, είχε πέσει και στο παρελθόν θύμα επιθέσεων.


Σύμφωνα με αξιωματούχο της Ουιτσιτά, συνελήφθη ένας ύποπτος για τη δολοφονία του Τζ.Τάιλερ.


Σοκαρισμένος από το γεγονός δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα.


«Είμαι σοκαρισμένος και προσβεβλημένος από τη δολοφονία του δόκτορα Τζορτζ Τάιλερ και πιστεύω ότι τις διαφορές μας ως Αμερικανοί για δύσκολα θέματα όπως είναι οι εκτρώσεις, δε μπορεί να τις λύνουμε με απεχθείς πράξεις βίας» τόνισε ο Ομπάμα.


Ο Τζ.Τάιλερ ήταν ένας από τους πολύ λίγους γιατρούς στις ΗΠΑ που πραγματοποιούν αμβλώσεις σε γυναίκες με προχωρημένη εγκυμοσύνη και βρισκόταν συχνά στο στόχαστρο των οργανώσεων κατά των αμβλώσεων, οι οποίες διοργάνωναν μαζικές διαδηλώσεις μπροστά από την κλινική του στην πόλη του Κάνσας Ουιτσιτά.



http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1019130&lngDtrID=245