WERWOLF IRAKLIO

bh_hellas@yahoo.gr
8/6/2009
ROTTWEILER




Σε μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη, σε ότι μας αφορά σαν skinheads εθνικιστές κτλ, αποδείχθηκε η θεατρική παράσταση Rottweiler, από την ομάδα ΝΑΜΑ, στο θέατρο Επί Κολωνώ, το Χειμώνα 2008 – 2009. Η αλήθεια είναι ότι ξεκινήσαμε να πάμε στην παράσταση, προκατειλημμένοι αρνητικά, βλέποντας τους χορηγούς, (και ιδιαίτερα, ανάμεσά τους, την εφημερίδα Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία), τις θετικές στο σύνολό τους κριτικές, στις μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες, αλλά κυρίως με τη σκέψη ότι το θέατρο σήμερα δεν σέβεται ούτε τις αρχαίες τραγωδίες, όχι το skinhead κίνημα! Η δεύτερη (δυσάρεστη) επιφύλαξη μας, δημιουργήθηκε στο ταμείο, είκοσι πέντε ευρώ για ένα μικρό θέατρο, με άγνωστους σε εμάς συντελεστές, μας φάνηκε για αρπαχτή. Ρωτήσαμε μάλιστα σχετικά, τους υπόλοιπους που περιμένανε για εισιτήριο, σχεδόν όλοι τους νέα παιδιά, που όμως ήδη είχαν είτε φοιτητικά, είτε της εργατικής εστίας, οπότε λέμε, τουλάχιστον υπάρχει το κατάλληλο κοινό. Το θέατρο ήταν γεμάτο θεατές, και διαβάσαμε μάλιστα, ότι ενώ η παράσταση θα σταματούσε στις 12 Απριλίου, θα συνεχιστεί μετά τις 24 Απριλίου. Τελικά, εκ των υστέρων, πιστεύουμε ότι ακριβώς οι συγκεκριμένοι χορηγοί, (εκτός από την Ελευθεροτυπία, οι κρατικοί kosmos 93.6, Εθνικό Κέντρο Θεάτρου Χορού), εδώ σαν τα απαραίτητα πιστοποιητικά πολιτικής ορθότητας, ώστε οι συντελεστές της παράστασης να έχουν την καλλιτεχνική ελευθερία, για να παρουσιάσουν μια επιτυχημένη παράσταση. Συγγραφέας του έργου είναι ο Guillermo Heras (άλλωστε διαδραματίζεται στη σημερινή Μαδρίτη), μεταφράστρια η Μ. Χατζηεμμανουήλ, όμως οι Έλληνες συντελεστές, προσέθεσαν σκηνές στο αρχικό κείμενο, χαρακτήρες, πλοκή, (με την άδεια του συγγραφέα). Σκηνοθέτης είναι η Ελένη Σκότη (στην οποία πηγαίνουν τα περισσότερα συγχαρητήρια μας), γιατί κατάφερε να δώσει μια τόσο ολοκληρωμένη παράσταση. Σχετικά με την υπόθεση, δύο δημοσιογράφοι από ένα μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό, πηγαίνουν για μια συνέντευξη σε απευθείας μετάδοση με δύο εθνικιστές skinhead, από ένα μικρό υπόγειο, που είναι το στέκι των skinheads, σε μια λαϊκή συνοικία της Μαδρίτης. Εξ’ αρχής, ο συγγραφέας, παρουσιάζει αρχετυπικά τους χαρακτήρες. Αφ’ ενός οι δύο skinheads, παιδικοί φίλοι, συμμαθητές και συναγωνιστές, ο Rottweiler και ο Ράφα. Αφ’ ετέρου οι δύο δημοσιογράφοι, ο παρουσιαστής Χάϊμε Ρεβερτερ και ο κάμεραμαν Χουάν. Κάτι που διαφοροποιεί το έργο, από άλλα με ανάλογο θέμα, (όπως π.χ. το κύμα, ο αδελφός μου είναι μοναχοπαίδι, This Is England), είναι ότι οι skinheads, σε όλο το έργο (και περισσότερο μάλιστα στο τέλος), παραμένουν οι θετικοί χαρακτήρες, ενώ οι δημοσιογράφοι που αντιπροσωπεύουν το σημερινό κατεστημένο, οι αηδιαστικά αρνητικοί. Ο παρουσιαστής (ένας τύπος κουστουμαρισμένου γιάπη), παρουσιάζει την φιλελεύθερη πλουτοκρατική καπιταλιστική δεξιά, ενώ ο κάμεραμαν (ένας τύπος άκουρος, άξουρος, βρωμερός) την άναρχο – κομμουνιστική διεθνιστική αριστερά (ένα παρόμοιο ζευγάρι, είδαμε στην ταινία Το Κύμα, και αντιστοιχεί στους δύο αντιπάλους που θα αντιμετωπίσουν οι εθνικιστές skinheads, έναν στη δεξιά και έναν στην αριστερά). Με την διαφορά όμως, ότι στον Rottweiler, όχι μόνο δεν παρουσιάζονται οι skinheads στο τέλος, σαν ανισόρροποι άνθρωποι που φέρνουν την καταστροφή, αλλά αυτή η άποψη καταρρίπτεται, μέχρι γελοιοποίησης, στην συνέντευξη του δασκάλου. Συνεχίζοντας με την πλοκή του έργου, αξίζει να αναφέρουμε την αρχή της συνέντευξης με την εισαγωγή του Χάϊμε: Κυρίες και κύριοι! Ο άνθρωπος που με τις προκλητικές δηλώσεις του κατάφερε να αναστατώσει την ισπανική κοινή γνώμη. Μαζί μας ο Αντόνιο Βερμούδες, ή αλλιώς Rottweiler. Στόχος της συνάντησης μας, κυρίες και κύριοι, με τον Rottweiler απόψε θα είναι να βγάλουμε τις μάσκες και να φωτίσουμε τις σκιές της προσωπικότητας των ανθρώπων αυτού αλλά και ότι ο ίδιος ως εκπρόσωπος μιας κοινωνικής ομάδας αντιπροσωπεύει και εκφράζει. Αντόνιο, κατά την άφιξη μας στο χώρο της συνέντευξης μας ζήτησες να μην συζητηθεί καθόλου το ζήτημα της ανάμιξης σου / ή όχι στον γνωστό εμπρησμό που στοίχισε τη ζωή σε 28 μετανάστες (σ.τ.μ., ένας αριθμός ιδιαίτερα συμβολισμός, σε μια Ισπανία που το Blood & Honour, διώκεται άγρια από τους νέους ιεροεξεταστές της ‘πολιτικής ορθότητας’, και είναι συχνές οι δολοφονίες skinheads από το εκεί σιωνιστικό παρακράτος), εκ των οποίων πέντε παιδιά. Και εμείς θα το σεβαστούμε αυτό. Δε θα κάνουμε απολύτως κανένα σχόλιο σε δηλώσεις πραγματικά εξοργιστικές για μερικούς, δηλώσεις όπως: «Ήμουν εκεί και πριν και κατά τη διάρκεια και μετά την πυρκαγιά και όπως είμαι κάθε μέρα για να προστατεύσω τη γειτονιά μου από πόρνες, εμπόρους ναρκωτικών, πρεζάκια, μετανάστες». Κατά την διάρκεια της συνέντευξης, ο Rottweiler, απαντά σε όλες τις ερωτήσεις, με συγκρατημένο και σοβαρό ύφος, και προσπαθώντας να ακριβολογεί (ενώ ο Ράφα εμφανίζεται πιο αυθόρμητος), σχετικά με το τι πιστεύουν οι skinheads για την πολιτική, την οικονομία, την κοινωνία και τον τρόπο ζωής, τη μουσική, και πραγματικά ο συγγραφέας παρουσιάζει αντικειμενικά τις θέσεις μας, σε ένα πυκνογραμμένο κείμενο, δεν θα διαφωνήσουμε σε κάτι, εκτός από τις πολλές αναφορές του Rottweiler, στην αποκάλυψη του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Οι skinheads σπάνια αναφέρονται στα Ευαγγέλια, και πιο πολύ στην Αποκάλυψη (αν και αυτή, παρουσιάζει παραστατικά αρκετές εικόνες, από την σημερινή πραγματικότητα), σε αντίθεση με άλλες μουσικές κουλτούρες (π.χ. Heavy Metal, Dark Wave, Gothic, Rock) που το κάνουν σε σημείο κατάχρησης, και αυτό για δύο λόγους, από σεβασμό στη θρησκεία και κυρίως, γιατί είναι άνθρωποι, που αποφεύγουν την μοιρολατρία, ερμηνεύοντας αυθαίρετα με προφητείες, για το οτιδήποτε, αλλά ακολουθούν το Συν Αθηνά και χείρα κίνει (ειδικά, την χείρα, αλλά και την αρβύλα κίνει!). Οι δημοσιογράφοι όμως, εμφανίζονται ιδιαίτερα προκλητικοί απέναντι στους skinheads. Ο κάμεραμαν Χουάν, είναι εξαρχής εναντίον της συνέντευξης αυτής, με το σκεπτικό να μην παρουσιάζουμε καθόλου τους skinheads, γιατί τους κάνουμε διαφήμιση, και προσπαθεί να σταματήσει την συνέντευξη, και λογοκρίνοντας τον παρουσιαστή, με απειλητικό ύφος του στυλ, πρόσεχε τι κάνεις, γιατί θα σε καρφώσω στους εργοδότες, και δείχνοντας ότι αυτός έχει το πάνω χέρι στο σιωνιστικό κατεστημένο. Ο παρουσιαστής όμως, τον βεβαιώνει, ότι ξέρει πολύ καλά τι κάνει, και προσπαθεί να διεκπεραιώσει την δουλειά του, που είναι να μετατρέψει την συνέντευξη σε σκληρό τηλεοπτικό reality, με ένα κύριο στόχο: να περάσει την άποψη, ότι όλοι το ίδιο είναι, και ότι ο ένας είναι χειρότερος από τον άλλο (δεν είναι τυχαίο, γιατί αυτό αποτελεί στρατηγικό στόχο της σημερινής δεξιάς, άλλωστε στην Ελλάδα, παρουσιάστρια και σκηνοθέτης στο χειρότερο reality, είναι η γυναίκα και ο πατέρας, δύο βουλευτών της άκρας δεξιάς). Έτσι, αναγκαστικά, καθήκον των skinheads, είναι να απαντήσουν, στην πράξη, ότι όχι μόνον δεν είμαστε το ίδιο με εσάς, αλλά ακριβώς το αντίθετο, γιατί αντιπροσωπεύουμε τα θετικά, ελπιδοφόρα, υγιή στοιχεία, μιας βαριά άρρωστης κοινωνίας. Για παράδειγμα, σε ένα από τα διαλείμματα (για διαφημίσεις) της συνέντευξης, ο παρουσιαστής (το επώνυμο του, Ρεβερτερ, παραπέμπει ίσως, στην αγγλική λέξη για την διαστροφή), πρώτα σνιφάρει κοκαΐνη (την άσπρη σκόνη), και έπειτα ειρωνεύεται τον Rottweiler, που την ίδια στιγμή πίνει ένα μπουκάλι γάλα, λέγοντας, ότι το λευκό χρώμα που έχει το γάλα, ταιριάζει με το σύνθημα White Power, και ότι θα πρέπει να γυρίσει μια διαφήμιση, με τον Skinhead να πίνει γάλα, και να λέει, είμαι λευκός σαν το γάλα, White Power(!). Η μουσική της παράστασης, είναι RAC / Oi!, αρχές 90’s, σαν παλιοί No Remorse, αλλά τα τραγούδια δεν ακούγονταν αρκετό χρόνο, για να καταλάβουμε τι ακριβώς είναι. Το σκηνικό, και τα κοστούμια (του Γιώργου Χατζηνικολάου) είναι τυπικά για skinheads. Μια πρωτοτυπία, αρκετά λειτουργική, της παράστασης, είναι μία οθόνη, μπροστά από την σκηνή, που προβάλλονται, στην αρχή και στην εναλλαγή των σκηνών, videos από εκδηλώσεις, κυρίως από πορείες, με white power skinheads. Στη συνέχεια όμως της παράστασης, προβάλλονται δύο συνεντεύξεις, που έχει ήδη ετοιμάσει ο παρουσιαστής, με κοντινά πρόσωπα στον Rottweiler. Πρώτα, εμφανίζεται η πρώην κοπέλα του Rottweiler, που τον κατηγορεί συνεχώς ότι είναι βίαιος και επικίνδυνος άνθρωπος, γιατί λέει, δεν αγαπούσε τα ζώα, και ειδικά τον σκύλο τους (!), μια επίσης τυπική περίπτωση, που έχουμε συναντήσει οι περισσότεροι skinheads (και skingirls), με λάθος ανθρώπους, που για να παραστήσουν κάποιο διάστημα τους αντισυμβατικούς, δημιουργούν μια φιλία, ή μια σχέση, αλλά όταν καταλαβαίνουν ότι οι skinheads εννοούν αυτά που λένε, σταματούν την σχέση μαζί τους, τους κατηγορούν όμως, συνήθως με ψέματα και αστείες δικαιολογίες, ότι αυτοί οι skinheads είναι που φταίνε! Η απάντηση του Rottweiler, επίσης σταθερά, ακόμα και προς τον Ράφα είναι, ότι λυπάμαι, δεν θυμάμαι τίποτα από αυτή την κοπέλα, δε μου λέει τίποτα. Ακολουθεί η συνέντευξη με τον δάσκαλο, στο σχολείο, των skinheads. Αν και όλοι οι ηθοποιοί είναι καλοί στους ρόλους τους (παρουσιαστής ο Γ. Ράμος, κάμεραμαν ο Γ. Τρίμμης {χμ…}, Δ. Καπετανάκος σαν Ράφα, και βέβαια, ο Δ. Λάλος σαν Rottweiler, αν και σε ένα ρόλο που έχουν παίξει ο R. Crow και ο Ed. Norton, δεν μπορείς να προσθέσεις πολλά), την παράσταση κλέβει (αν και από video) ο σπουδαίος Δημ. Καταλειφός, στο ρόλο του χέστη δασκάλου, ο οποίος με τα καλλίτερα λόγια, και με το πρόσωπο να φωτίζεται από νοσταλγία, λέει μακριούς μονόλογους για τον Rottweiler, τι καλό παιδί είναι, τι ευγενικό, πόσο έξυπνο κτλ, για να καταλήξει έντρομος με την φράση, όμως καταδικάζω, τον καταδικάζω απόλυτα, δεν θέλω να τον ξέρω! Απορημένος ο Rottweiler, ρωτάει τον Ράφα, καλά δεν πήρε ακόμα σύνταξη ο δάσκαλος; Και του απαντάει ο Ράφα, όχι, θέλει κάτι μήνες ακόμα. Οπότε καταλήγουν, έχει μια δικαιολογία ο δάσκαλος (όπως ξέρουμε, καθηγητές με δουλική συμπεριφορά, για δεκαετίες, στο άναρχο – κομμουνιστικό παρακράτος, όπως ο κ. Πανούσης και η κα. Τζάνη, ξυλοκοπήθηκαν άγρια, μέσα στις σχολές τους, με την ανοχή της ‘ελληνικής’ αστυνομίας). Έως αυτό το σημείο, παρόλη την προκλητική και προσβλητική συμπεριφορά τους, ο Rottweiler (και ο Ράφα), ανέχονται τους δημοσιογράφους, οι οποίοι όμως θα ξεπεράσουν τα όρια. Σε ερώτηση, στην αρχή της συνέντευξης σχετικά με την άποψη του Rottweiler για την άσκηση βίας, τους είχε απαντήσει ότι αν δεν χρειάζεται, την αποφεύγει, όμως αν έρθει ένας ξένος σπίτι σου, και όχι μόνο σου μιλάει άσχημα, αλλά προσβάλλει τη μάνα σου, τον πατέρα σου, την οικογένεια σου, έχεις σαν άνθρωπος το δικαίωμα να αντιδράσεις. Και ο παρουσιαστής κάνει ακριβώς αυτό. Πρώτα, ρωτάει τον Rottweiler, για τον πεθαμένο πατέρα του, και αυτός, του απαντάει, ότι είναι περήφανος για τον πατέρα του, που ήταν φασίστας και υποστηρικτής του Φράνκο, αλλά όχι και για τους συντρόφους του πατέρα του, γιατί η σημερινή δεξιά, ανταγωνίζεται σε αντεθνική ρητορεία και πράξεις, την διεθνιστική αριστερά. Εδώ, βρήκε την αφορμή, η σκηνοθέτης Ε. Σκότη, σε συνέντευξη της στο εβδομαδιαίο πολιτιστικό ένθετο Culture, να μας κατηγορήσει σαν Έλληνες Skinheads, ότι δεν ξέρουμε από πολιτική, και προχώρησε σε αστήρικτες γενικεύσεις, πράγμα απαράδεκτο, γιατί αφού ούτε γνωρίζει, ούτε ρώτησε, πως προχωράει σε αυθαίρετη κριτική; Στη συνέχεια του έργου, οι δημοσιογράφοι παρουσιάζουν την προσπάθεια τους να πάρουν συνέντευξη από την μητέρα του Rottweiler. Εκείνη όμως αρνείται να τους πει οτιδήποτε, γνωρίζοντας ότι και να πει, θα χρησιμοποιηθεί εναντίον του παιδιού της (ειδικά, αν θυμηθούμε τι έπαθε ο μικρός γιος της οικογένειας, στην ταινία American History X), γιατί σε ένα κόσμο από αμερικανό – σιωνιστική κατοχή, που όλα τα σκιάζει η φοβέρα , και τα πλακώνει η σκλαβιά, λογικό είναι μια μάνα να ανησυχεί για την ζωή των παιδιών της. Οι δημοσιογράφοι, όμως, συνεχίζουν να την πιέζουν και να της συμπεριφέρονται άσχημα. Τότε πια, ο Rottweiler, δεν μπορεί πια να συγκρατηθεί, και λέει στον παρουσιαστή, ποιος είσαι εσύ που ήρθες σπίτι μας, για να φερθείς έτσι στη μάνα μου, αυτός όμως συνεχίζει να προκαλεί. Τότε ο Rottweiler τον αρχίζει στις σφαλιάρες, και αφού παίρνει το χαρτί που κρατάει ο δημοσιογράφος με τις ερωτήσεις στη μάνα του, του το βάζει στο στόμα, και τον αναγκάζει να τις καταπιεί, στην κυριολεξία. Φοβισμένος τότε ο δημοσιογράφος, γονατιστός, παρακαλάει να μην τον χτυπήσει άλλο, οπότε ο Rottweiler εκτός από σφαλιάρες τον τραβάει και μερικές κλωτσιές, ενώ ο Ράφα αναλαμβάνει τον κάμεραμαν και τον ρίχνει και αυτού μερικές. Τότε πέφτει η οθόνη, και βλέπουμε πια εκεί τους skinheads να βαράνε τους δημοσιογράφους, ενώ περνούν οι τίτλοι τέλους. Επειδή η παράσταση (διάρκειας μιάμισης ώρας), είχε πολύ ενδιαφέρον δεν είχαμε προσέξει τις αντιδράσεις των άλλων θεατών. Από τη στιγμή όμως που αρχίζουν οι skinheads το ξύλο στους δημοσιογράφους, άρχισαν τα χειροκροτήματα και οι επιδοκιμασίες του κοινού. Και εδώ είναι η μεγάλη διαφορά του θεατρικού Rottweiler, με τις ταινίες με εθνικιστές, skinheads, που αναφέραμε παραπάνω, στις οποίες, οι θεατές ακόμα και αν έβλεπαν με συμπάθεια τους skinheads, τους έβλεπαν σαν κάτι μακρινό, ενώ στο Rottweiler, υπήρχε μια σπάνια ταύτιση των θεατών, με τους skinheads του έργου. Πιστεύουμε μάλιστα, και αν δεν είχε πέσει την συγκεκριμένη στιγμή η οθόνη – αυλαία, στο τέλος της παράστασης, οι θεατές ήταν έτοιμοι να ανέβουν και αυτοί στη σκηνή, για να ξυλοκοπήσουν τους ηθοποιούς που έπαιζαν τους δημοσιογράφους. Όταν η αυλαία ανοίγει, οι θεατές συνέχισαν να καταχειροκροτούν τους ηθοποιούς, αλλά βγαίνοντας από την αίθουσα, ακουγόταν ένα μόνο πράγμα. Όλοι οι θεατές, έλεγαν, ρε δεν μπορούσα κι εγώ να στριμώξω κάπου, αυτόν τον πούστη ή την άλλη τη βρώμα, (και πρόσθεταν τα ονόματα γνωστών μεγάλο – δημοσιογράφων και παρουσιαστών της ελληνικής τηλεόρασης), και να δεις τι ξύλο θα τους έριχνα, όλο το σύστημα βρωμάει, αλλά αυτοί οι μεγάλο – δημοσιογράφοι είναι οι χειρότεροι. Σε εμάς πάντως, ήρθε στο μυαλό, ο skinhead σε πρόσφατο αυτοκόλλητο του ελληνικού Blood & Honour, που λέει: Sometimes peaceful, always anti – capitalist! Κλείνοντας, να αναφέρουμε ότι κορυφαία, δραματουργικά, στιγμή, είναι όταν ο Αντόνιο, εξηγεί στον παρουσιαστή, αρκετά παραστατικά, γιατί οι υπόλοιποι Ισπανοί skinhead, του έδωσαν το όνομα Rottweiler (κάτι σχετικό με bulldog πάντως, όχι με Τσιουάουα, χαχα…).

Πηγή Blood&Honour Hellas
http://28hellas.blogspot.com/